Achter diacé schuilt meer dan een bedrijf. dit is ons verhaal.

Het begon allemaal bij onze zoon

Toen onze zoon Cédric de diagnose diabetes type 1 kreeg, veranderde ons leven.

Plots werden glucosewaarden, sensoren, hypo’s en hypers een onderdeel van ons dagelijks leven.

Als ouder leer je daarmee omgaan. Je leert vooruitdenken, plannen, controleren en oplossingen zoeken voor dingen waar je vroeger nooit bij stilstond.

Maar bovenal wil je maar één ding: dat je kind gelukkig is en zo normaal mogelijk kan opgroeien.

Dat hij kan voetballen, spelen, zwemmen en genieten zonder voortdurend bezig te moeten zijn met zijn diabetes.

Vanuit die gedachte ontstond Diacé.

Niet vanuit een uitgebreid businessplan. Niet omdat we een interessante markt zagen.

Maar omdat we als ouders iets wilden veranderen.

Samen met Stefanie, de mama van Cédric en Hailey, ben ik aan dat avontuur begonnen.

We wilden oplossingen vinden die het dagelijkse leven van onze zoon gemakkelijker maakten. En al snel beseften we dat er nog zoveel andere kinderen, ouders en volwassenen waren die met precies dezelfde uitdagingen te maken kregen.

Wat begon vanuit onze liefde voor Cédric, groeide langzaam uit tot iets veel groters.

We bouwden samen aan Diacé. We zochten producten, ontwikkelden ideeën, maakten fouten, leerden bij en probeerden iedere dag opnieuw een stap vooruit te zetten.

En vandaag mogen we met Diacé duizenden mensen helpen.

Dat blijft iets bijzonders.

Want achter iedere bestelling zit voor mij nog altijd een persoon.

Een kind dat zijn sensor wil beschermen tijdens het voetballen. Een ouder die op zoek is naar een betrouwbare oplossing. Een volwassene die gewoon wat comfortabeler door het leven wil gaan.

Dat is waarom we ooit begonnen zijn.

En dat is nog altijd waarom we iedere dag verder bouwen.

Van een idee naar een levenswerk

Wie mij kent, weet dat ik niet snel opgeef.

Als ik ergens in geloof, dan ga ik ervoor. Volledig.

En dat heb ik met Diacé gedaan.

Wat begon als een klein initiatief, werd steeds groter. Er kwamen meer producten, meer klanten, meer verkooppunten en nieuwe samenwerkingen.

Maar met die groei kwamen ook steeds meer verantwoordelijkheden.

Ondernemen is namelijk niet alleen het mooie verhaal dat je op sociale media ziet.

Het zijn ook de momenten waarop je niet weet hoe je een probleem moet oplossen. Waarop leveringen vertraging oplopen, plannen anders uitdraaien of financiële zorgen je nachtrust verstoren.

Het zijn beslissingen nemen waarvan je de gevolgen niet altijd kunt voorspellen.

Verantwoordelijkheid dragen voor medewerkers, klanten, leveranciers en iedereen die op je rekent.

En soms betekent het dat je zelf op de laatste plaats komt.

Er zijn ontelbare avonden geweest waarop ik nog achter mijn computer zat. Weekends waarop er gewerkt moest worden. Momenten met mijn gezin die ik heb gemist omdat er opnieuw iets dringend opgelost moest worden.

En telkens vertelde ik mezelf hetzelfde.

Nog even doorzetten.

Nog die ene stap zetten.

Als dit opgelost is, wordt het rustiger.

Maar wie onderneemt, weet dat dat moment eigenlijk nooit echt komt.

Na iedere uitdaging volgt er een nieuwe.

En zonder dat ik het zelf goed besefte, werd Diacé steeds meer mijn leven.

Terwijl we aan onze droom bouwden, veranderde ook ons leven

Dit is misschien wel het moeilijkste deel van mijn verhaal om te delen.

Eind vorig jaar veranderde mijn privéleven ingrijpend.

Na vijftien jaar samen kwam er een einde aan mijn relatie met Stefanie.

De vrouw met wie ik niet alleen twee prachtige kinderen kreeg, maar met wie ik ook Diacé heb opgericht en opgebouwd.

We hadden samen een gezin, een thuis en een bedrijf opgebouwd.

Een leven waarin alles op een bepaalde manier met elkaar verbonden was.

En plots zag dat leven er helemaal anders uit.

Ik ga niet beweren dat Diacé de oorzaak van onze scheiding was. Een relatie is veel complexer dan dat en er zijn altijd meerdere factoren die een rol spelen.

Maar ik kan ook niet ontkennen dat mijn werk een enorme plaats in mijn leven had ingenomen.

Ik dacht dat ik hard werkte voor ons gezin. Om ons zekerheid te geven. Om iets op te bouwen waar we later trots op konden zijn.

En misschien heb ik onderweg te weinig stilgestaan bij wat we op dat moment al hadden.

Dat besef doet pijn.

Want soms ben je zo hard bezig met bouwen aan morgen, dat je vergeet te genieten van vandaag.

Toch is er iets waar ik trots op ben.

Hoewel ons huwelijk voorbij is, werken Stefanie en ik vandaag nog altijd samen binnen Diacé.

We zijn niet langer partners in het leven, maar we blijven wel verbonden door onze kinderen en door het bedrijf dat we samen zijn begonnen.

Dat is niet altijd vanzelfsprekend. Ook wij hebben moeten zoeken naar een nieuwe manier om met elkaar om te gaan.

Maar onze gezamenlijke betrokkenheid bij Diacé is gebleven.

Stefanie heeft een belangrijk aandeel gehad in wat Diacé vandaag is, en ook vandaag draagt ze daar nog iedere dag aan bij.

Dat verdient erkenning.

Want Diacé is niet alleen mijn verhaal.

Het is iets wat we samen hebben opgebouwd.

Een ander leven achter de schermen

Vandaag ziet mijn leven er anders uit.

Ik ben nog altijd papa van twee fantastische kinderen. Ik ben nog altijd ondernemer. En ik geloof nog altijd even hard in de toekomst van Diacé.

Maar wanneer de werkdag voorbij is, kom ik niet meer thuis in hetzelfde leven.

Er zijn weken waarin Cédric en Hailey bij mij zijn. Waarin het huis gevuld is met leven, verhalen, gelach en de gewone dagelijkse drukte.

En dan zijn er de andere weken.

De weken waarin ik thuiskom in een stil appartement.

Geen kinderen die iets komen vertellen. Geen gezin dat op mij wacht. Geen vanzelfsprekend gezelschap aan tafel.

Alleen ik.

En dan merk je pas hoe groot het verschil is tussen een huis hebben en je ergens écht thuis voelen.

Ik ga daar niet flauw over doen. Dat is soms moeilijk.

Zeker wanneer je jarenlang gewend bent geweest om alles met iemand te delen.

Ook de mooie momenten.

Want zelfs wanneer er iets fantastisch gebeurt binnen Diacé, besef ik soms hoe anders het leven geworden is.

Vroeger kwam ik thuis en kon ik dat enthousiasme vanzelfsprekend delen.

Vandaag is dat niet meer hetzelfde.

En tegelijkertijd moet het leven verder.

De kinderen verdienen een gelukkige papa. Ons team verdient iemand die vooruitkijkt. En onze klanten rekenen erop dat we iedere dag opnieuw ons best doen.

Dat vraagt soms meer energie dan mensen beseffen.

Maar het heeft me ook doen nadenken over wat écht belangrijk is.

Waarom ik ondanks alles blijf doorgaan

Je zou kunnen denken dat zo’n ingrijpende verandering ervoor zorgt dat je het rustiger aan wilt doen.

En ergens klopt dat.

Ik wil meer tijd maken voor mijn kinderen. Meer genieten van gewone momenten. Opnieuw leren dat niet alles om werk hoeft te draaien.

Maar tegelijkertijd is mijn overtuiging over Diacé vandaag misschien wel groter dan ooit.

Want wanneer ik kijk naar wat we de afgelopen jaren hebben opgebouwd, zie ik vooral hoeveel er nog mogelijk is.

We hebben nog maar een klein stukje gerealiseerd van wat ik voor ogen heb.

Ik wil niet dat Diacé gewoon een webshop is waar je diabetesproducten kunt bestellen.

Ik wil dat Diacé uitgroeit tot een naam waarop mensen met diabetes écht kunnen vertrouwen.

Een merk dat niet alleen producten verkoopt, maar ook luistert, meedenkt, ontwikkelt en oplossingen zoekt.

Een merk dat begrijpt wat het betekent om iedere dag met diabetes te leven.

Niet omdat we dat ergens gelezen hebben.

Maar omdat diabetes ook deel uitmaakt van ons eigen leven.

We weten hoe frustrerend het kan zijn wanneer een sensor loskomt. Hoe onzeker je je kunt voelen wanneer je niet weet welke oplossing het beste bij je past. Hoe belangrijk het is dat je op de juiste informatie en ondersteuning kunt rekenen.

En precies daar willen we het verschil blijven maken.

Wat we vandaag bouwen, moet binnen vijf of tien jaar het verschil maken

Soms krijg ik de vraag waar ik met Diacé naartoe wil.

Mijn antwoord is eigenlijk eenvoudig.

Ik wil dat iemand die binnen tien jaar de diagnose diabetes krijgt, kan rekenen op oplossingen en ondersteuning die vandaag nog niet vanzelfsprekend zijn.

Ik wil dat ouders die hetzelfde meemaken als wij destijds, sneller de juiste informatie en producten vinden.

Dat kinderen zich niet beperkt hoeven te voelen door hun sensoren.

Dat volwassenen minder tijd moeten besteden aan het zoeken naar praktische oplossingen.

En dat zorgverleners kunnen rekenen op een partner die niet alleen producten aanbiedt, maar ook actief meedenkt.

Daarom willen we de komende jaren zoveel meer doen.

We willen blijven investeren in onze eigen producten en nieuwe oplossingen ontwikkelen die vertrekken vanuit de echte noden van mensen met diabetes.

We willen ons aanbod verder uitbreiden, zodat mensen op één vertrouwde plek terechtkunnen voor steeds meer van hun dagelijkse behoeften.

We willen onze samenwerking met apothekers en andere zorgverleners versterken, zodat goede producten en betrouwbare informatie voor meer mensen toegankelijk worden.

Met initiatieven zoals de Diacé Academy willen we kennis delen en mensen helpen om beter geïnformeerde keuzes te maken.

En we willen blijven luisteren naar onze klanten, ambassadeurs en partners.

Want de beste ideeën ontstaan vaak niet achter een bureau.

Ze ontstaan wanneer iemand ons vertelt wat vandaag nog niet goed werkt.

Wanneer een ouder een probleem aankaart. Wanneer een ambassadeur een ervaring deelt. Of wanneer een zorgverlener aangeeft waar patiënten dagelijks tegenaan lopen.

Daar ligt voor mij de toekomst van Diacé.

Niet zomaar groter worden.

Maar relevanter worden.

Meer betekenen.

Meer problemen oplossen.

Meer mensen helpen.

Ik wil niet dat we over tien jaar alleen kunnen zeggen dat Diacé gegroeid is. Ik wil dat we kunnen zeggen dat we het leven van mensen met diabetes écht gemakkelijker hebben gemaakt.

En daarvoor moeten we vandaag de juiste fundamenten leggen.

Niet alles wat we vandaag doen, zie je morgen al

Dat is misschien iets wat ik ook graag wil meegeven.

Achter de schermen zijn we voortdurend bezig met de toekomst.

Nieuwe ideeën onderzoeken. Producten verbeteren. Samenwerkingen opbouwen. Processen aanpassen. Investeren in mogelijkheden waarvan we soms pas jaren later het resultaat zullen zien.

Niet ieder project lukt.

Niet iedere investering levert onmiddellijk iets op.

En niet iedere beslissing is gemakkelijk.

Soms betekent vooruitgang dat je eerst een stap achteruit moet zetten.

Dat je moeilijke keuzes moet maken om later sterker te staan.

Dat je vandaag geld, tijd en energie investeert in iets waarvan je gelooft dat het binnen vijf of tien jaar belangrijk zal zijn.

En ja, dat vraagt offers.

Ook van mij persoonlijk.

Er zijn nog altijd lange werkdagen. Avonden waarop ik blijf doorwerken. Momenten waarop ik moeilijk afstand kan nemen van alles wat er binnen het bedrijf gebeurt.

Maar ik doe dat niet omdat ik simpelweg een zo groot mogelijk bedrijf wil uitbouwen.

Ik doe het omdat ik oprecht geloof dat Diacé iets kan betekenen.

Voor mijn eigen zoon.

Voor jullie.

En voor al die mensen die we vandaag misschien nog niet eens kennen.

Tegelijkertijd besef ik vandaag beter dan ooit dat die ambitie niet ten koste van alles mag gaan.

Ik wil niet opnieuw vergeten om zelf te leven.

Ik wil dat mijn kinderen later niet alleen trots zijn op wat hun papa heeft opgebouwd, maar ook op de papa die er voor hen was.

Die balans vinden is misschien wel mijn grootste persoonlijke uitdaging.

En daar ben ik nog iedere dag mee bezig.

Jullie zijn een veel groter onderdeel van ons verhaal dan jullie misschien beseffen

Aan iedereen die ooit bij Diacé besteld heeft.

Aan de ouders die onze producten voor hun kinderen kopen.

Aan de mensen die onze fixtapes dragen en hun ervaringen met ons delen.

Aan onze ambassadeurs die Diacé met zoveel enthousiasme vertegenwoordigen.

Aan de apothekers, zorgverleners en partners die in ons geloven.

En aan iedereen die ons de afgelopen jaren heeft gesteund.

Dankjewel.

Want zonder jullie was Diacé nooit geworden wat het vandaag is.

Iedere bestelling helpt ons om verder te bouwen.

Iedere aanbeveling zorgt ervoor dat iemand anders ons leert kennen.

Iedere ervaring die jullie delen, helpt ons om onze producten te verbeteren.

En iedere samenwerking brengt ons dichter bij de toekomst die we voor ogen hebben.

Misschien lijkt het voor jullie soms gewoon een bestelling van een paar fixtapes of een ander diabetesproduct.

Maar voor ons betekent het veel meer.

Het betekent dat jullie vertrouwen hebben in wat we doen.

Dat jullie ons de kans geven om verder te groeien, te ontwikkelen en te investeren.

En dat jullie, misschien zonder het zelf te beseffen, meehelpen aan iets wat veel groter kan worden dan wat Diacé vandaag is.

Jullie zijn niet alleen onze klanten. Jullie zijn een belangrijk onderdeel van de reden waarom we blijven bouwen.

En dat vertrouwen wil ik nooit vanzelfsprekend vinden.

Een nieuw hoofdstuk, met dezelfde missie

Mijn leven is de afgelopen tijd enorm veranderd.

Ik heb dingen moeten loslaten waarvan ik dacht dat ze er altijd zouden zijn.

Ik heb geleerd dat hard werken niet automatisch betekent dat alles goed komt.

Dat succes niet alleen in cijfers gemeten wordt.

En dat je soms zo hard bezig bent met de toekomst, dat je vergeet hoe waardevol het heden is.

Maar ik heb ook geleerd dat een moeilijke periode niet het einde van je verhaal hoeft te zijn.

Misschien is het wel het begin van een nieuw hoofdstuk.

Voor mij persoonlijk.

Maar ook voor Diacé.

Stefanie en ik begonnen ooit samen aan dit avontuur omdat we het leven van onze zoon gemakkelijker wilden maken.

Vandaag ziet ons privéleven er anders uit, maar werken we nog altijd samen aan diezelfde missie.

Ondertussen zijn er ook andere mensen bijgekomen die iedere dag hun schouders onder Diacé zetten.

Een team dat mee bouwt, meedenkt en ervoor zorgt dat we iedere dag opnieuw mensen kunnen helpen.

En dat maakt me trots.

Want wat ooit begon als een idee van twee ouders, is uitgegroeid tot iets waar zoveel meer mensen deel van uitmaken.

Ik weet niet precies hoe Diacé er binnen vijf of tien jaar zal uitzien.

Ik weet wel waar ik naartoe wil.

Ik wil dat we blijven vernieuwen.

Dat we blijven luisteren.

Dat we durven investeren in oplossingen die vandaag misschien nog niet bestaan.

Dat we mensen met diabetes blijven ondersteunen op momenten waarop ze dat nodig hebben.

En vooral dat we nooit vergeten waarom we ooit begonnen zijn.

Diacé is ontstaan uit liefde voor onze zoon. Vandaag bouwen we verder vanuit diezelfde overtuiging, maar met de ambitie om het leven van zoveel mogelijk mensen met diabetes gemakkelijker te maken.

Dat zal niet altijd de gemakkelijkste weg zijn.

Er zullen nog moeilijke beslissingen komen. Er zullen nog tegenslagen zijn. En ongetwijfeld zullen er nog momenten zijn waarop ik mezelf de vraag stel waarom ik het allemaal doe.

Maar dan denk ik terug aan het begin.

Aan Cédric.

Aan twee ouders die gewoon iets wilden veranderen.

En aan alles wat daaruit is ontstaan.

Dan weet ik opnieuw waarom we verdergaan.

Niet alleen voor vandaag.

Maar ook voor morgen.

Voor over vijf jaar.

Voor over tien jaar.

En voor iedereen die we onderweg nog mogen helpen.

Dankjewel om deel uit te maken van ons verhaal. Het mooiste hoofdstuk van Diacé moet volgens mij nog geschreven worden.

Nick Van der Hallen

Papa van Cédric en Hailey

Medeoprichter van Diacé