Achter een glucose van 435 mg/dl zit een verhaal. 💙
INTRO
Vorige week vertrok ik om 7 uur naar het werk. Vroeg, zodat ik in alle rust een aantal dossiers kon afwerken. Het leek een gewone werkdag te worden.
Tot om 8.20 uur mijn telefoon ging.
📞 Cédric.
Hij had moeten overgeven en zijn glucosesensor was tijdens de nacht gestopt met werken. Ik vroeg meteen naar zijn glucosewaarde. Ondertussen dacht ik nog: ik werk dit nog even af en vertrek dan naar huis.
Tot hij zei:
“435.” 📈
Op dat moment laat je alles vallen.
Ik ben meteen naar huis gereden. Nieuwe sensor. Nieuwe infuusset. Ketonen meten.
⚠️ 4,3 mmol/L.
Op zo’n moment bestaat er niets anders meer. Je denkt niet meer aan je planning, niet aan je werk of aan alles wat nog moest gebeuren. Er is maar één vraag die telt:
“Hoe krijgen we dit zo snel mogelijk weer onder controle?”
Cédric voelde zich draaierig, misselijk en ontzettend slap. Elk uur opnieuw hebben we zijn glucose en ketonen gecontroleerd. Gelukkig zagen we langzaam verbetering. Rond 10.50 uur stond zijn glucose op 230 mg/dL en waren zijn ketonen gezakt naar 1,8 mmol/L. 🙏
Dat zijn cijfers.
Maar achter die cijfers zit een kind.
En een ouder die op dat moment vooral probeert rustig te blijven.
Terwijl je bezig bent met meten, corrigeren en afwachten, weet je eigenlijk al welke vraag er straks uit het ziekenhuis zal komen.
💬 "Hoe komt dat?"
En eerlijk?
Soms weet je het gewoon niet.
Misschien werkte de infuusset niet meer goed. Misschien viel de sensor tijdens de nacht uit. Misschien was het een combinatie van verschillende factoren.
Of soms…
is het gewoon diabetes.
Dat is misschien wel één van de moeilijkste dingen aan deze ziekte. Je kunt alles juist doen. Je kunt elke alarmmelding opvolgen. Je kunt alert zijn. Je kunt je kind perfect begeleiden.
En toch sta je plots voor een glucose van 435 mg/dL en ketonen van 4,3 mmol/L.
Niet omdat iemand iets fout heeft gedaan.
Maar omdat diabetes zich niet altijd laat voorspellen.
💙 En toch knaagt die vraag.
Had ik iets kunnen voorkomen? Heb ik iets gemist?
Dat schuldgevoel kennen zoveel ouders. En precies daarom raakt het mij telkens opnieuw.
Ik spreek elke dag met mensen die leven met diabetes. Ouders. Kinderen. Volwassenen. Mensen die hun uiterste best doen. Mensen die elke dag opnieuw proberen de puzzel te leggen.
Vaak ben ik degene die zegt:
👉 “Het komt goed.”
👉 “We zoeken samen uit waarom dit gebeurt.”
👉 “Je gaat dit leren begrijpen.”
En meestal geloof ik dat ook.
Maar op dagen zoals deze voel ik vooral hoe zwaar diabetes soms kan zijn.
Bij Diacé verkopen we geen producten.
We begeleiden mensen.
Mensen met vragen.
Met frustraties.
Met onzekerheden.
Met slapeloze nachten.
Met angst voor de volgende hypo.
Met de hoop dat het morgen een rustigere dag wordt.
Die verhalen neem je mee. Veel meer dan de meeste mensen beseffen.
Er bestaan vandaag heel wat organisaties, diabeteseducatoren en zorgverleners die fantastisch werk leveren. En toch horen we nog elke dag dezelfde vragen.
“Waarom schommelen mijn waarden?”
“Doe ik iets verkeerd?”
“Waarom blijft dit gebeuren?”
Dat is geen kritiek. Integendeel.
Het toont alleen aan dat leven met diabetes niet stopt wanneer je het ziekenhuis buitenwandelt. De echte uitdagingen beginnen thuis. Op school. Op het werk. Midden in de nacht. Of op een doodgewone werkdag waarop je telefoon om 8.20 uur afgaat.
🌱 Daarom bouwen wij elke dag verder.
Niet omdat we denken dat we alles beter weten.
Maar omdat we voelen dat er nood is aan duidelijke uitleg, praktische oplossingen en iemand die naast mensen blijft staan. Ook tussen de consultaties door. Ook wanneer het even misloopt. Ook wanneer iemand gewoon nood heeft aan een luisterend oor.
Wij doen dat niet vanuit een groot systeem.
Maar vanuit ervaring.
Vanuit betrokkenheid.
En vanuit ons hart. ❤️
Soms vraag ik me af of we genoeg doen. Of we écht het verschil maken.
Maar dan krijg ik een bericht van iemand die eindelijk begrijpt waarom zijn waarden schommelen. Of van een ouder die zegt dat hij dankzij een kleine tip weer wat rust heeft gevonden.
En dan weet ik weer waarom we dit doen.
Want uiteindelijk draait het niet om perfecte cijfers.
Het draait om mensen.
Om vertrouwen.
Om rust.
Om weten dat je er niet alleen voor staat.
💙 Dat is precies waarom Diacé bestaat. Omdat achter elke sensor, elke infuusset en elke glucosewaarde een mens zit.