Eerst de glucomen ican cgm, nu diaexpert: hoe innovatie in diabetes telkens opnieuw wordt afgeremd
INTRO
In oktober schreven we over wat er gebeurde met de Glucomen iCan CGM.
Een innovatieve glucosesensor die betaalbare technologie naar de markt bracht, werd via een juridische procedure afgeremd. Geen veiligheidsprobleem. Geen medische fout. Wel een intellectueel-eigendomsdispuut.
Vandaag zien we opnieuw een vergelijkbaar scenario rond DiaExpert. En opnieuw speelt een dominante marktspeler zoals Abbott een centrale rol in het beschermen van haar patentpositie.
Als ondernemer kan ik daar rationeel naar kijken.
Maar als vader van een kind met diabetes raakt dit me op een heel andere manier.
Dit gaat niet over marktaandeel. Dit gaat over mijn zoon.
Elke avond wanneer mijn zoon gaat slapen, vertrouwt hij op technologie.
Een sensor die zijn waarden opvolgt.
Een systeem dat alarm slaat wanneer het nodig is.
Een hulpmiddel dat zijn leven veiliger en vrijer maakt.
Technologie is geen luxe in ons gezin. Het is een basisbehoefte.
En toch blijft die technologie duur. Structureel duur.
Wanneer nieuwe CGM-bedrijven de markt betreden, zien we vaak hetzelfde patroon:
Ze zijn goedkoper.
Ze brengen frisse innovatie.
Ze bieden een alternatief.
En vervolgens worden ze juridisch afgeremd.
Dat gebeurde met de Glucomen iCan CGM.
Dat zien we nu opnieuw rond DiaExpert.
En telkens weer wordt de concurrentie beperkt vóór ze écht haar werk kan doen.
Concurrentie verlaagt prijzen. Dat is geen mening, dat is economie.
In elke andere sector zorgt concurrentie voor:
innovatie
kwaliteitsverbetering
prijsdaling
Maar in de CGM-markt blijft de prijs opvallend stabiel hoog.
Waarom?
Omdat elke nieuwe speler die met een betaalbaarder alternatief komt, juridisch wordt uitgedaagd voordat hij zich kan vestigen.
Ik stel geen zwart-wit verhaal voor.
Intellectueel eigendom beschermen is legitiem. Dat hoort bij innovatie.
Maar wanneer het systematisch leidt tot het verdwijnen van goedkopere alternatieven, dan moeten we durven kijken naar de maatschappelijke impact.
En waar blijft het debat?
Wat me als vader misschien nog het meest verontrust, is de stilte.
Veel diabetesverenigingen werken samen met grote spelers uit de industrie. Zonder die samenwerkingen zouden veel initiatieven niet bestaan.
Maar wanneer diezelfde industrie betrokken is in procedures die betaalbare innovatie afremmen, dan wordt het moeilijk om een open en kritisch debat te voeren.
Dit gaat niet alleen over België of Nederland.
Dit is een wereldwijde realiteit.
CGM-technologie is globaal.
Patentprocedures zijn internationaal.
De impact wordt gevoeld door gezinnen overal ter wereld.
Mijn motivatie is simpel
k heb Diacé nooit opgericht om mee te spelen in een juridisch schaakspel.
Ik ben begonnen omdat mijn zoon diabetes heeft.
Omdat ik wilde dat zijn leven:
makkelijker werd
comfortabeler werd
menselijker werd
In alle aspecten.
En dat geldt voor elk kind, elke volwassene, elk gezin dat met diabetes leeft.
Wanneer innovatie wordt afgeremd, wanneer concurrentie geen kans krijgt en wanneer prijzen hoog blijven door een gebrek aan echte marktwerking, dan betalen gezinnen de rekening.
Niet bedrijven.
Gezinnen.
Tijd om eerlijk te kijken naar het grotere plaatje
Dit is geen anti-bedrijven verhaal.
Dit is een pro-patiënt verhaal.
We hebben nood aan een markt waar:
intellectueel eigendom gerespecteerd wordt
innovatie niet wordt verstikt
concurrentie mogelijk blijft
betaalbaarheid realiteit wordt
Want uiteindelijk gaat dit niet over sensoren.
Het gaat over nachtrust.
Over veiligheid.
Over vrijheid.
Over toekomst.
En als vader kan ik niet aanvaarden dat innovatie telkens opnieuw het slachtoffer wordt.
De diabeteswereld verdient beter.
Onze kinderen verdienen beter.